.jpg)
του Αντώνη Αθανασόπουλου*
Έχει ήδη περάσει μια εβδομάδα περίπου από τη στιγμή που ένας φίλος με πήρε τηλέφωνο και μου είπε: «μπήκες internet; Ανακοίνωσε κόμμα ο Θεοδωράκης». Αφού μου πήρε λίγα δευτερόλεπτα να σκεφτώ ποιός Θεοδωράκης (ο Μίκης είναι πολύ μεγάλος ηλικιακά, άρα ο Σταύρος), άνοιξα τον υπολογιστή και πράγματι η είδηση έκανε τον γύρο σε όλα τα ειδησεογραφικά -και μη- sites.
Την ίδια στιγμή, τα social media πλημμύρισαν απο λογοπαίγνια για την ονομασία του νέου κομματικού μορφώματος και από σχόλια για το πολιτικό παρελθόν του Σταύρου Θεοδωράκη σε πολλά από αυτά, αρκετοί τον ταύτισαν με το παλιο πολιτικό σύστημα ή τις «κλίκες των βολεμένων», ενώ άλλοι είδαν με ευνοϊκό μάτι μια νέα πολιτική προσπάθεια.
Η πληθώρα αναφορών στο «Ποτάμι» και τον ιδρυτή του ήδη δείχνει κάτι (αν και πρώιμη περίοδος για συμπεράσματα, δεν έγινε κάτι αντίστοιχο στη δημιουργία άλλων κομμάτων, εντελώς παραδειγματικά αναφέρω τη ΔΡΑΧΜΗ του Θ. Κατσανέβα τον Μάιο του 2013): τον αντίκτυπο μιας τέτοιας ενέργειας ή αν θέλετε το ξάφνιασμα που προκαλεί η είδηση ότι ένας δημοσιογράφος με μια πετυχημένη –κατα γενική μάλλον
ομολογία- εκπομπή αποφασίζει να δημιουργήσει έναν καινούριο κομματικό σχηματισμό που θα διεκδικήσει την ψήφο των πολιτών στις επερχόμενες Ευρωεκλογές.
ομολογία- εκπομπή αποφασίζει να δημιουργήσει έναν καινούριο κομματικό σχηματισμό που θα διεκδικήσει την ψήφο των πολιτών στις επερχόμενες Ευρωεκλογές.
Θεωρώ ότι όλοι μας έχουμε -και είναι άκρως φυσιολογικό να έχουμε- ένα πολιτικό παρελθόν ως «πολιτικά όντα». Αυτό όμως δε σημαίνει ότι πρέπει να παραμένουμε προσκολλημένοι σε αυτό ούτε βέβαια, από την άλλη πλευρά, είναι απαραίτητο να το απαρνηθούμε ή να το αποκηρύξουμε πλήρως. Παρθενογένεση άλλωστε, στις ιδέες – και δη στις πολιτικές- δε μπορεί να υπάρξει πλέον. Οι συνθήκες έχουν αλλάξει, επιβάλλουν συμμετοχή των πολλών και δραστηριοποίηση. Αυτό προσπάθησε να κάνει πράξη και ο Σταύρος Θεοδωράκης επιλέγοντας για συνεργάτες του ανθρώπους από διάφορα κοινωνικά στρώματα και συνάμα άφθαρτους από πολιτικό «εν υπηρεσία» παρελθόν.
Αυτό που, αρχικά, μοιάζει θετικό στα μάτια μου είναι, ότι, ενώ μέχρι πρότινος σε συζητήσεις με φίλους ή συναδέλφους διέκρινα αδιαφοριά για τις επερχόμενες εκλογές, τωρα αναφερόμαστε στο «Ποτάμι» συχνά – πυκνά. «Ποτάμι θα ψηφίσω» μου είπαν σε μια άλλη περίπτωση 3-4 άτομα που προηγουμένως δήλωναν ότι δε θα πάνε καν στις κάλπες. Οι πρώτοι potamistas εμφανίστηκαν ήδη στην πολιτική ζωή. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω σε ποιά «πολιτική θάλασσα» θα εκβάλει τελικώς το «Ποτάμι», καθώς μέχρι στιγμής ελάχιστα έχουν γίνει γνωστά για τις πολιτικές του θέσεις και τους αναγκαίους χειρισμούς των κρίσιμων καταστάσεων που έχει να αντιμετωπίσει η χώρα. Η ύπαρξή του, όμως, θεωρώ πως εξυπηρετεί τη λειτουργία της Δημοκρατίας. Η επιλογή των πολιτών είναι ο ρυθμιστής του πολιτεύματος. Για να δώσεις όμως στους πολίτες τη δυνατότητα της επιλογής πρέπει να τους προσφέρεις και συγκεκριμένες εναλλακτικές επιλογές. Το «Ποτάμι» είναι μια από αυτές.
* ο Αντ. Αθανασόπουλος είναι διδάκτωρ Ιστορίας, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου